วันอาทิตย์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2554

สิ่งที่ไม่มีกับเห็น สิ่งที่ไม่เห็นกับมี...

กลางหวงน้ำมีความเร้าร้อน กลางเปลวเพลิงมีความเยือกเย็น
สิ่งที่ไม่มีกับเห็น สิ่งที่ไม่เห็นกับมี


วันเสาร์ที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2554

ความตั้งใจ..ในงานบุญคูณลาน...

รวมภาพความตั้งใจในการร่วมกิจกรรมวันบุญคูณลาน
ณ โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา ก่อนสิ้นปี 2553

วันศุกร์ที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2554

งานหนัก..อุปสรรคอันมีค่าของชีวิต...

ท่านลองดูภาพนี้ด้วยความตั้งใจ แล้วย้อนถามสังคมมนุษย์เราว่า..
"อะไรคือโอกาสของคนจน เพียงใบอนุญาติขายมันเผา
คนเรากับต้องทำร้ายสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตคนจนขนาดนี้เชี่ยวหรือ
ความเอื้ออาทรกำลังลดน้อยถอยลงทุกๆ วัน "


     ชายชราขายมันเผาผู้นี้ไม่มีใบอนุญาตในการขายอุปกรณ์ ในการขายของเขาเลยถูกยึดไปจนหมด รถสามล้อถีบของเค้าก็ถูกทุบถูกทำลาย โซ่รถสามล้อถูกตัดขาด สิ่งที่เขาทำได้ก็มีแค่เพียงนั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้ เพื่อรออนาคตที่มืดมนและไม่มีทางออกในวันพรุ่งนี้ ..

โปรดจงมอบความปรารถนาดีให้แก่กัน 
ส่งพลังความรักให้กันและกัน..ด้วยความจริงใจ..

วันพฤหัสบดีที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2554

จดหมายจากลูกชายที่ติดคุก(ช่วยพ่อขุดดิน)...

เรื่องสั้นเรื่องนี้สอนผมให้รู้เกี่ยวกับความฉลาด ไหวพริบในการใช้สติปัญญา
 การทำงานอย่างฉลาดไม่ได้หมายถึงการทำงานหนักเสมอไป
จงใช้สติปั­­ญญาให้มากที่สุดเท่าที่ท่านจะสามารถทำได้
แล้วท่านอาจจะทำเรื่องที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ให้เป็นจริงขึ้นมาได้
"จงเลือกวิธีใช้ความคิด ใช้ให้ถูกที่และโอกาส อย่างมีสติทุกครั้งไปนะครับ.."


An old man lived in Idaho. He wanted to spade his potato garden, but it was very hard work. His o­nly son, who used to help him was in prison. The old man wrote a letter to his son and described his predicament
   ชายแก่คนหนึ่งอาศัยอยู่ในรัฐไอดาโฮ เขาต้องการพรวนดินไร่มันฝรั่งของเขา แต่มันก็เป็นงานหนักเอาการทีเดียว ซ้ำร้ายไปกว่านั้นลูกชายเพียงคนเดียวที่เคยช่วยงานเขาก็ต้องโทษจำคุก ชายชราเขียนจดหมายถึงลูกชายของเขาเพื่อระบายถึงความยากลำบากที่เขาประสบอยู่

==============================

Dear son,
ลูกรัก,
I'm feeling pretty bad because it looks like I won't be able to plant
my potato garden this year. I am just getting too old to be digging up
garden plot. If you were here, all my troubles would be over. I know
you would dig the plot for me
    พ่อรู้สึกไม่ค่อยดีเลยลูกเอ๋ย ดูเหมือนว่าปีนี้พ่อคงจะทำไร่มันฝรั่งไม่ได้เสียแล้ว พ่อแก่เกินกว่าที่จะพรวนดินที่แปลงมันฝรั่งไหว ถ้าตอนนี้เจ้าอยู่กับพ่อปัญ­หาเช่นนี้คงจะหมดไป เจ้าคงจะช่วยพ่อพรวนดินจนเสร็จแล้ว
Love Dad
รักเจ้า .. พ่อของลูก

==============================

A few days later, he received a letter from his son
สองสามวันต่อมา เขาได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากลูกชาย

Dear Dad,
พ่อครับ,
For heaven’s sake, Dad, don’t dig up that garden, that’s where I buried the BODIES.
  ได้โประเถอะครับพ่อ อย่าขุดดินในไร่ นั่นเป็นที่ที่ผมฝังศพพวกนั้นไว้
 
Love Son
รักครับ..ลูกพ่อ

==============================

At 4 a.m. the next morning, F.B.I. agents and local police showed up and dug up the entire area without finding any bodies. 
 ตีสี่ของเช้าวันต่อมา เจ้าหน้าที่เอฟบีไอและตำรวจท้องที่ปรากฏตัวขึ้น แล้วขุดๆๆๆ บริเวณไร่มันฝรั่งของชายแก่โดยไม่พบซากศพแต่อย่างใด
 
They are apologized to the old man and left. That same day the old man received another letter from his son.
พวกเขาขอโทษขอโพยชายแก่แล้วจากไป วันเดียวกันนั้นเอง ชายแก่ได้รับจดหมายอีกฉบับหนึ่งจากลูกชายของเขา

==============================

Dear Dad, 
พ่อครับ,
Go ahead and plant the potatoes now. That’s the best I could do under the circumstances.
ตอนนี้พ่อปลูกมันฝรั่งได้แล้วนะครับ นั่นเป็นวิธีดีที่สุดที่ผมทำได้เท่าที่สภาพของผมขณะนี้จะอำนวย..
Love son
รักครับ...ลูกชายพ่อ


วันพุธที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2554

เที่ยวหลังจากปีใหม่ 2554

ก่อนจะสิ้นสุดปีเก่า ผมได้เดินทางออกจากพนมรุ่งไปยังเขาใหญ่
อากาศที่นั้นหนาวเหน็บมากๆ เราจัดที่พักกันอย่างง่ายๆ สบายๆ ก่อกองไฟเล็กๆ 
ไว้เพื่อให้ไออุ่น หมอกเริ่มเยอะตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ไอหมอกเริ่มปกคลุมผิวน้ำ เป็นทะเลหมอก
ตื่นเช้ามา เห็นหยดน้ำค้างเต็มปลายยอดหญ้าใกล้ๆ ที่พักเต็มไปหมด
ช่วงเวลาแห่งความทรงจำ เริ่มต้นปีกระต่ายทองคำ..








วันอังคารที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2554

เที่ยวก่อนถึงปีใหม่ 2554

ช่วงก่อนวันปีใหม่ผมได้ไปเที่ยวพเนจรที่ใกล้ๆ เขาพนมรุ่ง
บรรยากาศสวยงามมากและสงบนิ่ง เยือกเย็ก ยากหาที่ไหนมาสัมผัส
ขอบคุณโอกาสและมิตรภาพดีที่มีให้ผม..







วันอาทิตย์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2554

เรื่องเล่า..จากฝีมือลูกศิษย์...

ความรัก ความปรารถนาดี ที่ครูและลูกศิษย์มีให้กันและกัน
ความอบอุ่นหาได้จาก สิ่งที่หลายๆ คนอาจจะมองว่าเล็กๆ 
ขอบคุณความเป็นกัลยาณมิตร..จากทุกๆ สรรพสิ่ง...
 




วันเสาร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2554

ชีวิตที่สุขสบาย ดำเนินชีวิตด้วยความเยือกเย็น...

"คนเราหากต้องการใช้ชีวิตบนโลกอย่างมีความสุข ทุกข์น้อย
วิธีการคือต้องลดความทุกข์ เปิดใจให้กว้าง เมตตาต่อตนเอง อดกลั้นต่อผู้อื่น
จึงจะมีชีวิตที่สุขสบาย ดำเนินชีวิตด้วยความเยือกเย็น นิ่งสงบ ไม่เร่งร้อน"


      อาจารย์เซนผู้หนึ่งมีศิษย์ที่ชอบร้องทุกข์คร่ำครวญอยู่คนหนึ่งและเนื่องจากทัศนะคติที่คับแคบนี้เอง ทำให้ศิษย์ผู้นี้มักจะมีแต่ความทุกข์กังวลจิตใจไม่เป็นสุข
      
วันหนึ่งอาจารย์เซนสั่งให้ศิษย์คนดังกล่าวไปตลาดซื้อเกลือมาถุงหนึ่ง เมื่อศิษย์กลับมาจึงสั่งให้นำเกลือมาหยิบมือหนึ่ง โปรยลงไปในแก้วบรรจุน้ำ แล้วให้ศิษย์ดื่มลงไป พลางกล่าวถามว่า
“รสชาติของน้ำเป็นอย่างไร?”
“เค็มจนขม” ศิษย์ตอบด้วยใบหน้าเหย
      
จากนั้น..อาจารย์เซนได้พาศิษย์ไปยังริมทะเลสาบ สั่งให้นำเกลือที่เหลือโปรยลงไปในทะเลสาบจนหมดสิ้น แล้วกล่าวว่า
“ลองดื่มน้ำจากทะเลสาบดูสิ” ศิษย์จึงก้มตัวลงไปวักน้ำจากทะเลสาบขึ้นมาดื่ม
 
อาจารย์เซนถามอีกว่า “คราวนี้รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”
ศิษย์ตอบว่า “รสชาติหวานสะอาด บริสุทธิ์ยิ่ง”
“ยังมีรสเค็มหรือไม่?” อาจารย์ถามต่อ
“ไม่มี” ศิษย์ตอบ
    
อาจารย์เซนได้ฟังจึงผงกศีรษะเล็กน้อย ยิ้มพลางเอ่ยสืบไปว่า
“ความทุกข์ในชีวิตคนเราก็เป็นดั่งเกลือ มันจะมีรสเค็มหรือรสจืด ล้วนขึ้นอยู่กับภาชนะที่รองรับ ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะเป็นน้ำหนึ่งแก้ว หรือเป็นลำน้ำสายหนึ่ง”

สวัสดีปีกระต่าย 2554...

วันพฤหัสบดีที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2553

Happy New Year ' 2011...

วันพุธที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2553

วันจันทร์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2553

บุญคูณลาน..เดือนยี่...

วันเสาร์ที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2553

จงเชื่อมั่นในตัวเอง(Be yourself)...

เรื่องนี้เป็นความโลภของเจ้ากบน้อย..
ความอยากเป็นนั้น อยากเป็นนี้ ทำให้ความคิดฟุ้งซ่าน
"The best to be yourself."


     กบฟุ้งซ่านตัวหนึ่งนั่งอยู่ข้างกำแพงวัด ทุกเช้ามันเฝ้าดูพระออกเดินบิณฑบาตตั้งแต่เช้ามืด พอพระกลับมา ถึงวัดเพื่อฉันเช้า...

     กบน้อยนึกในใจอยากเกิดเป็นพระ เพราะเป็นพระสบายดี มีคนถวายอาหารให้กินทุกวัน
เมื่อพระฉันเสร็จก็นำอาหารที่เหลือมากมายนั้นไปให้เด็กวัดกินต่อ แล้วเด็กวัดก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย..

     ตอนนี้..กบเปลี่ยนใจอยากเกิดเป็นเด็กวัดแล้ว เพราะสบายกว่าพระ มันเห็นเด็กวัดหลายคนตื่นสายได้และไม่ต้องออกตามพระไปบิณฑบาตก็ได้สบายกว่าเยอะเลย เมื่อเด็กวัดกินเสร็จก็โกยเศษอาหารที่เหลือทั้งหมดให้หมาวัดไปกินแล้วเด็กวัดทุกคนก็ไปช่วยกันล้างจาน..

     ถึงตอนนี้..กบเปลี่ยนใจอยากเกิดเป็นหมาวัดแล้ว เพราะไม่ต้องล้างจานเหมือนเด็กวัด สบายกว่า
พอหมาวัดกินอาหารเสร็จก็แยกย้ายไปทำหน้าที่เฝ้าบริเวณวัด คอยเห่าคนแปลกหน้า ฝูงแมลงวันก็บินมาตอมและกินเศษอาหารต่อจากหมาวัด..

     ถึงตอนนี้..กบเปลี่ยนใจ(อีกแล้ว) อยากเกิดเป็นแมลงวัน เพราะสบายที่สุดไม่ต้องทำอะไรเลย
หนำซ้ำยังมีกองอาหารให้กินไม่มีหมดด้วย ขณะที่เจ้ากบฟุ้งซ่านกำลังคิดเพลินๆอยู่นั้น พอดีหันมาเห็นแมลงวันบินมาใกล้ๆ จึงใช้ลิ้นตวัดเอาแมลงวันเข้าปากตัวเองกินโดยสัญชาตญาณ ..

     ถึงตอนนี้.. กบฟุ้งซ่านจึงบรรลุธรรมฉับพลันคิดได้ว่า.. 

เอ้อ!! เป็นตัวของเราเองนี่แหละดีที่สุดเลย(The best to be yourself)..

"คนเราทุกคนไม่สามารถเลือกที่จะเกิดได้ แต่ชีวิตของเราเราสามารถเลือกที่เป็นอย่างที่เราคาดหวังไว้ได้ทุกคน ถ้ามีความมุ่งมั่นและแน่วแน่พอนะครับ.."
 
Creative Commons License
ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า 3.0 ประเทศไทย.