วันอังคารที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ความทรงจำ.


เราห่างกันแค่ตัว..แต่หัวใจใกล้กัน
แค่หลับตา..แล้วนึกถึงฉันเสมอเสมอ
สักวันหนึ่ง..ฉันจะไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
จะไม่ทำให้เธอ...ต้องเจอะเจอความเหงาอีกต่อไป

อยากหยุดเวลาไว้เแค่นี้
หยุดความรู้ที่ดีๆ ไม่ให้ให้แปรผัน

คนที่เราไม่ต้องสร้างโลกใบใหม่ อะไรทั้งนั้น
คนที่มองเราจากข้างในกัน ก็ถือว่าใช้ได้
คนที่คุยกันรู้เรื่อง และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างเข้าใจ
และเป็นเพียงคนเดียวที่เรารู้สึกว่าหัวใจทำหน้าที่ดีพอ



ไม่ขอ..เป็นคนที่เธอต้องคิดถึง
แต่ขอ..เป็นคนหนึ่งที่คอยเธอถามหา
ไม่ขอ..เป็นคนที่อยู่กับเธอตลอดเวลา
แต่ขอ..เป็นคนที่เธอเห็นคุณค่าทุกเวลาที่หายใจ

เธอคงรู้สึกสัมผัสได้ด้วยใจ
คงไม่ต้องบอกใช่มั้ย
ว่ายังไง ยังไง...ก็เป็นห่วงเสมอและคิดถึงเธอ

มันมากกว่า..ความห่วงหา
ในหัวใจ..คนไกลตายังคงใกล้
อยากบอกเธอ..ทุกถ้อยคำในหัวใจ
แต่ไม่อาจบอกอะไร..มากไปกว่าถ้อยคำง่ายๆ.. 
       "คืดถึงเธอทุกเวลา"    
   

วันจันทร์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ส่วนหนึ่ง..ลมหายใจ...

จงทำอะไรที่เกิดจากใจ เวลาที่เธอได้ทำอย่างนั้นแล้ว 
เธอจะเกิดความอิ่มเอมใจ เธอจะไม่อยากได้ของคนอื่นอีก
ตรงกันข้ามเธอจะรู้สึกเต็มตื้นกับสิ่งที่ได้กลับคืนมา.

เวลายิ้มให้เธอ                                                                                           จะส่งยิ้มให้กันทุกวันไหมนะ :-O
ฉันยิ้มให้ตัวเองด้วย                                                                                 แต่ฉันมีให้ทุกวัน


ตราบใด..ที่ฟ้าย้งคู่กับตะวัน
ขอยืนยันฉันมีเพียงเธอเท่านั้นในวันนี้
ไม่ว่าจะกี่ร้อย ความห่าง หมื่นพันระยะทางมากมี
ถ้าถามหัวใจฉันกี่ที..กี่ที คำตอบที่มีก็เป็นเธอ

 จากใจ..สู่สายใย..ความคิดถึง
สู่ความรู้สึกหนาวซึ้งโปรดรักษา
แม้ด้อยค่าแต่ล้นหลามมากราคา
คือคำว่า..คิดถึง..สู่บึ้งใจ
 

หัวใจร่ำ..รอนรอนตอนคิดนึก
ความรู้สึก..ปลดปล่อยให้ลอยแคว้ง
สู่ห้วงหาว..พราวฝันอันวังเวง
แว่วเสียงเพลง..เหน็บหนาวยิ่งร้าวรอน


ผ่านอ้อมกอดแห่งขุนเขา..ในเงารัก
โปรดตระหนักว่าคิดถึงอยู่เสมอ
แม้ไม่เคยบรรจบและพบเจอ
มาออดอ้อนพร่ำพร้อ..ขอเธอฟัง

ฉันเก็บรักษากระดาษแผ่นเล็กเล็ก ที่มีลายมือเธอ                       ฉันก็เก็บทุกรายละเอียด
ราวกับนักโบราณคดีรักษาคัมภีร์โบราณ                                  ที่เป็นเธอเช่นกัน

อย่ามองว่า..การจากลา..ว่าทำร้าย
ตรงกันข้าม..มันท้าทายความห่วงหา
ว่าเมื่อเรา.ห่างไกลไปสุดตา
ความผูกพัน..จะมีค่าหรือเปลี่ยนไป
ในที่สุด..จุดจบของบางอย่าง
ก็เป็นจุด..เริ่มสร้างบางสิ่งได้
จุดจบของ..การพบกันคือการไกล
ก็เริ่มสร้าง..ความห่วงใย..ได้พร้อมกัน

ยังมีใครที่คิดถึงจากหนึ่งฟ้า
เรียงร้อยมา..มอบให้เธอ เสมอใกล้
หากวันนี้..ร้อนหนาวร้าวเพียงใด
ที่ตรงนี้..มีความห่วงใยมอบให้เธอ

ขอบคุณความรู้สึกดีดีที่มีให้
ขอบคุณ..ความห่วงใยที่เธอนั้นมีให้มา
ขอบคุณ..ทุกสิ่งทุกช่วงวันเวลา
ที่ทำให้..ฉันดูมีค่าเมื่อ..มีเธอ



วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555

The truth of life..

ว. วชิรเมธี
Live with happiness

วันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555

ความฝันหนึ่ง..ของห้วงชีวิต.

อายุ 32 ปี ผมอาจจะพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่(ในบางเรื่อง)
บางทีการเสาะแสวงหาผลประโยชน์เข้ามาใส่ตน ก็ยิ่งทำให้เราสูญเสียบางอย่างที่เราอาจจะคาดไม่ถึง


 ผมเคยคาดหวัง...
ความรัก ความรักที่งดงาม ความรักที่แสนอบอุ่น ใส่ใจกันและกัน
แต่หากความคาดหวังนั้น ทำขึ้นมาเพียงฝ่ายเดียว ก็เหนื่อยแรง อ่อนล้าภายในใจลึกๆ
ความรักที่มีความหวาดระแวง นั่นอาจจะไม่เรียกว่าความรักก็เป็นไปได้

ถ้าหากเรารักเพราะว่ามันรัก
สิ่งใดที่เข้ามาทำร้ายเราสอง ก็ต้องทนอดและอดทน เพราะว่ามันได้รักไปแล้ว...

วันศุกร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555

ของขวัญแห่งความสุข


ของขวัญที่มีคุณค่าแก่จิตใจของเรา
คือความสงบเย็นและความสุข

....พระไพศาล วิสาโล


เพียงแค่พอ ก็พอเพียง
บ้าง ครั้งในชีวิตเราต้องเจอปัญหาอุปสรรค ทำให้ท้อแท้ เหนื่อยหน่าย และเป็นทุกข์ เพียงใจเรารู้จักยอมรับความจริง ชีวิตกับปัญหาเป็นของคู่กัน แต่ทุกปัญหาสอนให้เราได้เรียนรู้ที่จะผ่านมัน เราไม่ควรมัวอาลัยกับอดีตหรือกังวลกับอนาคตที่มายังไม่ถึง ปรับตัว ปรับใจ
คนส่วนใหญ่มักนึกถึงการหาน้ำมาเติมในแก้ว
แต่ยังมีอีกวิธีหนึ่งที่ง่ายกว่าคือลดขนาดของแก้วลง
น้ำที่ดูพร่องก็จะกลายเป็นเต็มแก้วขึ้นมาทันที

ถ้าเราเพียงแต่รู้จักพอ รู้จักแสวงหาความสุข
จากสิ่งที่มีอยู่แล้ว
ชีวิตจะยุ่งยากน้อยลง
และโปร่งเบามากขึ้น มองแง่บวก
คิดบวก..อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับเราล้วนดีทั้งนั้น
อย่างน้อยที่สุดก็ยังดีที่ไม่แย่ไปกว่านั้น

รอบข้าง......นอกเหนือจากสิ่งที่แย่ๆก็ยังมีสิ่งดีๆ
อีกมากมายอยู่เคียงคู่หรือรายล้อมเราอยู่
ลมวิเศษ...เวลาหายใจเข้าไปเราได้รับทั้งออกซิเจน
และสามารถทำให้เราสงบจิตใจได้ด้วย เพียงแค่รู้จักใช้ให้ถูกวิธี
ยิ้มคลายทุกข์ ...ยิ้มให้กับปัญหา ความเคียดจะลดลง และทำให้เรารู้สึกดีขึ้น

...เปลี่ยนปัญหาให้เป็นปัญญา...


ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
รักษาใจให้อยู่กับปัจจุบัน มีสติในแต่ละขณะๆ
และทำในแต่ละวินาทีให้ดีที่สุด

ให้อภัย และเมตตา
ความเมตตากรุณาอย่างแท้จริง คือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
ลดกิเลสที่จะเอาชนะ ใจเราเย็น และสบายขึ้น

มีสติรักษาใจ ก็ไกลทุกข์
สติที่รู้ใจว่าเผลอไปคิดถึงเรื่องอดีต ติดอยู่กับเรื่องอนาคตที่ยังมาไม่ถึง


ความสุขที่แท้นั้น
ขึ้นอยู่กับการวางใจอย่างถูกต้อง
ถ้าวางใจเป็น ไม่ว่าใครจะได้มากกว่าเรา
เราก็ยังมีความสุข
เพราะพอใจในสิ่งที่มี ยินดีในสิ่งที่ได้
และแม้จะประสบความผันผวนปรวนแปร
ในชีวิตอย่างไรก็ไม่หวั่นไหว ใจปกติ
เพราะรู้ดีว่ามันเป็นธรรมดาของชีวิต
ใจที่มองเป็นและเห็นตรง
คือหลักประกันแห่งความสุขที่แท้


วันอังคารที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2555

เวลา - การเดินทาง

เวลาของทุกคนยาวเท่ากันหรือไม่?
เวลาของ มด ใส้เดือน หนู แมว นก และคน 
ทุกคนมองเวลาและคุณค่าของเวลาไม่เท่ากัน
   การให้ความสำคัญของเวลานั้นก็ขึ้นอยู่กับ 'วิจารณญาณ' ของคนแต่ละคน


นักเดินทางหลายคน เดินทางอย่างมีเป้าหมาย
นักเดินทางหลายคน ชอบการหยุดนิ่ง แต่ไม่แสดงออก
คนบางคนชอบการเดินทาง แต่บอกขออ้างได้เพียงว่า ฉันติดภาระงานๆ
คนบางคนชอบอยู่นิ่งๆ อยู่เฉยๆ แต่ในใจลึกๆ เขาชอบการเดินทาง
แต่ใจไม่กล้า
คนบางคนชอบการเดินทาง เพราะเขาอยากเดินทาง
..จงกล้าที่จะเริ่มออกเดินทางที่ก้าวแรก ของเราเอง ด้วยตัวของเราเอง..

* วิจารณญาณ (อ่านว่า วิจาระนะยาน) หมายถึง 
ปัญญาที่สามารถรู้หรือให้เหตุผลที่ถูกต้อง 
ปัญญาสามารถในการพิจารณาจัดแจง วางแผน สืบสวน 
แสวงหา ไตร่ตรองเหตุผล เรียกว่า วิจารณปัญญา

วันอาทิตย์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2555

ก้าวย่าง ทางเดิน. - ทางของเธอ : ทางฉัน

มีคนหลายคนที่ปรารถนาจะเลือกทางเดินของชีวิตเอง
ด้วยความหมดศรัทธา ความเชื่อใจ ต่อกันและกัน
     ไม่มีอีกแล้ว..ทางของเรา
ต่อไป! จะเพียงทางของฉัน-ทางของเธอ


อุปสรรคที่ต้องเผชิญหน้า ในวันข้างหน้า คงต้องต่อสู้เพียงคนเดียว
        การสร้างกำลังใจให้ตนเอง แรกๆ มันก็ดีอยู่นะ 
แต่ทำบ่อยๆ มันก็เหมือนละครเรื่องเดิมที่ตัวเองดู มาเนินนานแล้ว


ถ้าหากเพียงมอง เห็น และได้ยิน(จากผู้อื่น)
ไร้ซึ่งเหตุผล คำถามที่ควรรู้จากกัน
ฉนั้นแล้ว.. ทางของฉัน : ทางของเธอ จึงเกิดขึ้นก็ไม่แปลก


การที่คนคนหนึ่งต้องมาตัดสินใจ กับสิ่งนี้
ก็แสดงว่า..เขาไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องเล็กแล้ว การตัดสินใจที่กำหนดอนาคต
การนั่งคิดใคร่ครวญ(เพียงคนเดียว) ก็คนเลือกทางเดินนั้น ด้วยใจ และชีวิตอันสดใส
ของ...

วันศุกร์ที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2555

ความห่างเหิน มันจะทำให้เราเข้าใจกันมากจริงหรือ!

ไม่อยากมองหน้า พูดจาด้วย
โอกาสอันเคยงดงามเมื่อเดินผ่านหน้ากัน กลับกลายมาเป็นความลำบากใจ
เมื่อถึงเวลานั้น

มันทรมานยิ่ง เมื่อครั้งเธอเงียบงันไป แปลความรู้สึกนั้นไปจากเดิม
คงคิดและเลือกดีแล้ว กับการกระทำเฉยฉาที่แสดงให้เห็นต่อกันนั้น
   ความอึดอัดมันทะลักออกมาก
ทุกครั้ง! เมื่อเราต้องแคร์ความรู้สึกนั้น ทั้งที่เราไม่รู้เลยว่ามันเป็นเพราะอะไร?

หนึ่งคนคิด อีกหนึ่งชีวิตได้เพียงตาม(ค่อยจับจองอารมณ์ ความรู้สึก)
การมีชีวิต..ที่แสนสั้น ในเวลาที่ยาวนาน
เมื่อครั้งสถานที่แห่งนั้นเคยมีรักของเรา เวลามันกลับยาวนานแสนนานเหลือเกิน
เธอเท่านั้นเป็นผู้กำหนดเวลานั้น..  :'(

ความหมายนั้น ของการมีความฝัน
พลังใจอันลดน้อยลงๆ แทบจะหมด ที่เติมพลังใจ-กาย ปิดให้บริการหมดแล้ว
พยายามไปเคาะประตูกับเธอ เพื่อ...

วันอาทิตย์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2555

บางครั้งของชีวิต - ความรัก - จิตร ภูมิศักดิ์

บางครั้งชีวิตก็เหมือนสายน้ำ
บางครั้งชีวิตก็เหมือนเปลวไฟ
บางครั้งชีวิตก็เหมือนตัวตุ่น
บางครั้งชีวิตก็เหมือนเศรษฐี
บางครั้งชีวิตก็เหมือนยาจก

บางครั้งชีวิตก็...

ความรัก..
ที่สุดแล้ว สามารถทำให้เรามีทั้งความทุกข์สุดๆ และทำให้เรามีความสุขสุดๆ 
ได้เช่นกัน จงรู้จักเรียนรู้ที่จะรักให้เป็น


วันพฤหัสบดีที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2555

ถ้าหาก 'ฉันตาย' : ฉันจะหลงรัก "ความตาย" ไหม?


การหมางใจกัน การโกรษแค้นกัน มันมาจากความเอาแต่ใจ
ไม่สนใจความรู้สึกของกัน 

บางครั้ง! ความมั่นใจ ความไว้ใจ มันเริ่งพังทะลาย ลงทุกวันๆ
ความรัก ความปรารถนาดีต่อกัน 
ย้อนกลับมาเป็นความเอาชนะกัน ไม่ย้อมที่จะถอย

เหตุผลของฉันนั่นถูกต้อง เธอนั่นแหล่ะผิด!
ทำไมเธอไม่คิดเหมือนฉัน ทำไมเธอทำกับฉันอย่างนี้ ทำไม..ๆๆ

นั่น...หรือ...คือ  "รัก"  ที่ให้กัน

ถ้าหากความรัก..คือการตายแม้ขณะที่มีลมหายใจอยู่
ลมหายใจเข้า-ออก ก็เปรียบดังเศษแก้ว ที่บาดจมูกทั้งหายใจเข้า-ออก
ชีวิตที่แสนสั้นนั่น ก็นับวันยิ่งเดินช้าๆๆๆ และเหลือน้อยลงทุกวันๆๆ อย่างไร้ความหมาย
บทกวี..ที่บอกถึงความตายนี้.. 
ขอให้ฉันได้ตาย อย่างสงบ.. 
ฉันจะรักและปรารถนาดีเช่นเดิม แม้กระทั่งฉันตาย และหมดลมหายใจ.

ความห่วยใย ปรารถนาดี มันจะล่องลอย ค่อยบอกกระซิบถามเธอ
ว่า.. "ฉันได้ตายไปแล้ว! เธอจะยังมีความสุขมากไหม? เธอมีอิสระที่ได้ทำตามใจมากแล้วใช่ไหม?"


ฉันหลงรัก "ความตาย"
เวลานอนไม่หลับ จะนึกแอบอิจฉาคนที่นอนตายอย่างสงบนิ่ง
นอนอย่างไม่รู้แล้วความสุข ความทุกข์ ... ไม่มีอีกแล้ว.
เขา : ไม่ต้องออกแรง ให้มีลมหายใจเข้า-ออก อีกแล้ว
เขา : คงหมดความกังวลนั่นอีกแล้ว นับจากวันตาย
เขา : จะรู้ไหมว่า! คนที่กำลังพยายามฆ่าตัวตาย เป็นรุ่นน้องของเขาอีกหลายต่อหลายคน ต้องได้รับความเจ็บปวดทั้งกาย-ใจ ตอนที่เขากำลังจะตาย
เขา : นอนสงบ สบายไหม?
เขา : จะได้ขึ้นสวรรค์ หรือลงนรก ตามผลกรรมที่พรุพุทธเจ้าเคยสอนไวจริงไหม? ถ้าหากเขานับถือศาสนาอื่นล่ะ!! เขาจะไปหนแห่งไหน ต่อไป...
เขา : อยากจากโลกไปตอนนี้ หรือว่าเขาไปเพราะผลกรรม เขาไม่ต้องการมีชีวิตอีกแล้ว
เขา : โชคดีจัง! ที่ได้ไปพบเจอยังอีกภพ ภูมิอื่นๆ ที่อีกหลายคนยังไม่เคยพบเห็นมาก่อน


เพื่อน! หากวันหนึ่งฉันตาย
แก แกจะมาเยี่ยมเยียนฉันไหม
แกจะยังจดจำบทกวีของฉันได้หรือเปล่า
แต่ไม่สำคัญหรอกกว่าแกจะลืมหรือจำ
เพียงแกสำเหนียกว่าฉันได้ตายไปแล้ว
เท่านี้ดวงตาฉันเอ่อล้นด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้งแล้ว.

วันเสาร์ที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2555

บางครั้งเรา..อาจจะเคยผิดพลาด...

หลายหนที่ต้องกับอารมณ์แปรปวนของตัวเอง
หลายหนเราอาจจะไม่รู้จักการพอ พอดี พอใจ พอใน...
ความสุขและความทุกข์บ่อยครั้ง เข้ามาหาตัวผมพร้อมๆ กัน

แล้วก็ยังย้อนถามตัวเองเสมอว่า "ความพึงพอใจ" คืออะไร?

วันจันทร์ที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2555

สีน้ำมัน - จิตกร : นกเป็ดน้ำ.

ทุกภาพมาจากสีน้ำมัน 
จิตกรมองเห็นภาพซึงความงามของนกเป็ดน้ำ

วันอาทิตย์ที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2555

สุดยอดฝีมือการถ่ายภาพระดับโลก.

ทุกๆ ภาพงามระดับโลก..
 
Creative Commons License
ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า 3.0 ประเทศไทย.