วันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

บางครั้ง........ เหตุผล : ทัศนคติ

บางครั้ง.....เราก็เพียงหวังที่จะมีใครสักคนที่ "เป็นคนพิเศษ"
'คนพิเศษ' ..อาจไม่ใช่คนที่เราได้เจอบ่อยเท่าไหร่
แต่เป็นคนที่เราได้เจอแล้วสุขใจ ..และนั่งนับวันรอที่จะได้เจอ

บางครั้ง.................เราก้เผลทำร้ายกันและกันอย่างไม่รู้ตัว
ในเวลาที่เรากำลังเจ็บปวด...ก็คงมีคน‘สุข’ในเหตุการณ์เดียวกัน...
และจงจำไว้ว่า ‘เวลาเราสุข’ ... ก็คงมีใครบางคน ‘เจ็บปวด’

...โลกบันทึกอารมณ์ไว้สองด้านเสมอ
แค่เราเท่านั้น ‘ที่มองได้เพียงด้านเดียว’


ความไม่เข้าใจกัน ..ไม่ได้อยู่ที่ 'เหตุผล'
แต่ ..มันอยู่ที่ 'ทัศนคติ'

บางครั้ง................การแอบรัก ก็มีสุขกว่าการมีรักแบบเปิดเผย
"แอบรัก" คนบางคน .. กี่ปีกี่หน ก็ยังทน เก็บความในใจ
เธอไม่ต้องมารักกันก็ได้ .. ขอแค่ "ได้มอง" เธอตลอดไป .. ก็พอใจแล้ว

เวลา "เสียน้ำตา" ต่อให้ เงยหน้า .. "น้ำตา" มันก็ไม่หยุดไหล !!! ..
เช่นเดียวกับ "ความรู้สึก" ที่เสียไป .. ต่อให้ทำดีเเค่ไหน? มันก็ "ไม่เท่าเดิม"

วันจันทร์ที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2555

บางครั้ง - บางหน - บางเวลา - บางโอกาส = ความเข้าใจ!

ขอฟากฟ้า..เป็นตัวแทนของอ้อมแขน
ขอลมเย็น...เป็นตัวแทนสื่อภาษา
ขอแสงดาว...ระยิบระยับเป็นดวงตา
                                             ขอมองเธอ...อย่างห่วงหาและห่วงใย


เงยหน้า..มองบนฟ้า..หน่อยนะ
เผื่อจะเห็น..อะไรบางอย่างที่นั่น
แค่รู้ว่าเรา..มองดาวดวงเดียวกัน
แค่รับรู้..เพียงแค่นั้น..ก็สุขใจ                                                                                   

วันพุธที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555

ความผูกพันที่ให้เธอ + กำลังใจจากฉัน = เก็บความทรงจำ


จะคอยเป็นกำลังใจ...อยู่ข้างหลัง
รับรู้และรับฟัง...เรื่องราวของเธอเสมอ
ความห่างไกล...ก็ไม่อาจกางกั้น..ความผูกพันที่ให้เธอ
ขอเพียงรู้ไว้เสมอ..กำลังใจจากฉัน..มีให้เธอทุกนาที


จะกอดเก็บความทรงจำ ณ เวลานี้
ทุกเสี้ยวนาที..ที่มีเธอ..ร่วมทางฝัน
ใส่ในตะกร้า..ที่สานขึ้น..มาจากความผูกพัน
เราจะมีกันและกัน..บนเส้นทางตลอดไป
 


วันจันทร์ที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2555

รักและห่วงใย - ความผูกพันดีดี..ที่งดงาม = ความหลง : ความรัก


เธอ..เป็นคนเดียวที่ต้องการจะพบเจอ
เป็นคนเดียวที่ฉันเก็บไว้อยู่เสมอ..ในหัวใจ
เป็นคนเดียวที่ฉันคอย..รักและห่วงใย
เป็นคนเดียวที่เวลาจะผ่านไปแค่ไหน...ก็รอ



เคยคิดถึงอย่างไร...ก็เช่นเดิม
มีแต่..พูนเพิ่มทุกครั้ง...ที่ทวงถาม
ความรู้สึกที่มี...คือความผูกพันดีดี..ที่งดงาม
เธอจะเป็นทุกโมงยาม...ของความรักและห่วงใย



กล้าหาญที่จะมี"รัก"อย่ากลัวที่จะ"รัก"
แต่จงระมัดระวังความรัก อย่าให้ความ "รัก" ข้ามเส้นจนถึงความ "หลง"
เพราะ "ความหลง" คือรู้ไม่ทัน "ความรัก"
รักอย่างไม่เป็นทุกข์...คือ"รัก"ด้วย"ปัญญา" ไม่ใช่รักด้วย "ราคะ"

วันพฤหัสบดีที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ความรู้สึกดีดี : ด้วยถ้อยคำซึ้งซึ้ง


ไม่ว่าเธอจะอยู่ส่วนไหนของโลกใบนี้
ให้เชื่อเถอะว่า ความรู้สึกดีดี จะไปถามหา
จะมองเห็น..ได้หรือไม่..ด้วยสายตา
ภาพของเธอ..จะชัดเจน...ทุกเวลาในหัวใจ

 
บรรจงถ่ายทอด...ความคิดถึง
ด้วยถ้อยคำซึ้งซึ้ง...ส่งไปหา
ส่งไปทุกครั้ง...ทุกเวลา
ฝากความทรงจำ..ที่มีค่าไว้ในหัวใจ



วันพุธที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ฉัน - ปัญหา - เธอ = ?

(◕‿◕✿)
ชีวิตกับปัญหาเป็นของคู่กัน อุปสรรคสำคัญทำให้เราโตขึ้น
ยอมรับความเจ็บปวด ไม่ยึดติดอดีตที่เคยสุขและสวยงาม "สู่การยอมรับกับปัจจุบัน"
ไร้กังวลไปล่วงหน้ากับอนาคตที่ยังไม่ถึง



   ปัญหามี 2 ลักษณะ คือ
1 ปัญหา ที่แก้ไข ได้
2 ปัญหา ที่แก้ไข ไม่ได้
ถ้าแก้ไขได้ ไม่ต้องกังวล เพราะเราสามารถแก้ไขได้
ถ้าแก้ไขไม่ได้ ก็ไม่ต้องกังวลอยู่ดี เพราะกังวลไป ก็แก้ไขไม่ได้

ดาไลลามะ

                             ชีวิตคนเรามันสั้น ลืมให้ไว อภัยให้เร็ว
              ยิ้มให้เหมือนไม่เคยโกรธ หัวเราะเหมือนไม่เคยร้องไห้
รักเหมือนไม่เคยอกหัก!~
พึงระลึกในจิตเสมอว่า "สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้น ..ดี.. เสมอ"
 


“ฉันได้เรียนรู้ว่า..
ฉันควรเริ่มต้นที่จะเป็นผู้ให้มากกว่าที่จะรับ
ฉันควรเริ่มต้นที่จะให้รอยยิ้มกับคนรอบข้างมากขึ้นกว่าเดิม
ฉันควรเริ่มต้นพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปอย่างมีเหตุผล
ฉันควรเริ่มต้นทำดีกับคนที่ฉันรักให้มากกว่าเดิม
(เพราะที่ผ่านมารู้สึกทำตัวไม่ดี)
ฉันควรเริ่มต้นให้อภัยกับเรื่องจุกจิกเล็กๆ น้อยๆ
ทำในสิ่งที่อยากทำอย่างมีความสุข
ทำในวันนี้โดยไม่มีรอที่จะมีวันพรุ่ง
ทำดีต่อกันเหมือนหนึ่งว่าอาจไม่มีวัน “พรุ่งนี้”

วันอาทิตย์ที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ฝาก - เรา - 'หมดแรงกาย-ใจ' - ดูแลกันและกัน.

ฝากฟ้า...ช่วยดูเธอยามไกลห่าง
ฝากดาว...ข่วยนำทางยามเธอหลง
ฝากจันทร์...บอกว่ามีคนหนึ่งคน
จะไม่หลง...หายไปกับกาลเวลา


แค่ฟากฟ้า...ที่กั้นไว้
แต่ไม่อาจขวางใจ...ที่ใกล้กว่า
แม้ไม่ได้คิดถึง...ทุกครั้งที่หลับตา
แต่คิดถึงทุกเวลา...ที่หายใจ


ฝากผ่านไปในสายฝน...
ผ่านเมฆหม่นบนท้องฟ้า...
...คิดถึงทุกเวลา...
ส่งกำลังใจมาหาทุกนาที
#_*_#
ทุกอณูวินาทีช่างมีค่า
ฉันเก็บความรู้สึกของ 'เรา' ไว้เป็นอย่างดี


รู้ไว้บนโลกใบนี้..ฉันส่งกำลังใจทั้งหมดที่มีมาให้...
หากหมดแรง หมดพลังกายใจ..
ใกล้..ไกลแค่ไหนส่งไปถึง...

วันอังคารที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

เพราะ..ชีวิต คือ ชีวิต...

บางช่วงหนึ่งของชีวิต เราต้องกล้าเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่เคยคาดมาก่อน
หากเราทำแล้วมันรู้สึกดี ที่เราได้ผ่านพบ เผชิญหน้ากับมันมาแล้ว
คนบางคน..ได้เพียงรอๆๆๆ เวลา... แล้วมันก็ผ่านไปแล้ว ผ่านไปเล่า...


ห้วงเวลาหนึ่งของชีวิตผม..
ผมเคยติดการพนันบอล จนเกือบเรียนมหาลัยฯ ไม่จบ!
แล้วมาวันนี้..ผมได้ประสบการณ์อันงดงาม โดยไม่มีใครมาสอนเรา
เราเรียนรู้ผ่านปัญหามา.. รู้ว่ามันไม่ดี "ผมจะไม่ทำมันอีก"


สิ่งหนึ่งที่นึกเสียใจ..มาโดยตลอด คือ 
อยากทำแต่ไม่กล้าที่จะลองทำ เลยผ่านมาแล้ว เฉยๆ..

เมื่อคุณเกิดอาการท้อ...ให้นึกถึง"พ่อ"เอาไว้
เมื่อคุณเริ่มแย่...ให้นึกถึง"แม่"เอาไว้
เมื่อคุณรู้สึกไม่ดี...ให้นึกถึง"พี่"เอาไว้
เมื่อคุณอยากร้องไห้...ให้นึกถึง"น้อง"เอาไว้
และเมื่อกำลังเผชิญกับสิ่งที่หวาดกลัว..ให้นึกถึงคำว่า"ครอบครัว"เอาไว้ ..


วันพฤหัสบดีที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

คืน..ให้...กัน...

        ส่งกำลังใจ ส่งความห่วงใย                                                                                                                         ส่งความคิดถึงมา..
มาให้หา....                                                                                                                                                              ได้รับไหม?



อุ่นใจอย่างยิ่ง ทุกคราที่นึกถึง...
:'(

 

I see your face in every flower,
your eyes in stars above,                                                                      You are everything.
it's just the thought of you,
the very thought of you,                                                                                 ..My Love...
My Love...

วันพุธที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ขอบคุณๆ..นะ...

 :'( สายน้ำตา..ที่เสียให้ทุกครา...    

ขอบคุณที่รักกัน
ขอบคุณทุกครั้งที่ปลอบฉัน
ในวันที่เหนื่อยล้า

ฉันอาจไม่ใช่...สายฝนโปรย
ฉันเป็นเพียงหยดน้ำ..ที่โบกโบยความอ่อนล้าให้เธอได้
หากแม้เป็นหยดน้ำตา..จะหลั่งรินมาให้เธอสบายใจ
รอเวลาเหือดแห้งไป..ให้เธอพบวันคืนที่สดใสแสนดี

วันอังคารที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ความทรงจำ.


เราห่างกันแค่ตัว..แต่หัวใจใกล้กัน
แค่หลับตา..แล้วนึกถึงฉันเสมอเสมอ
สักวันหนึ่ง..ฉันจะไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
จะไม่ทำให้เธอ...ต้องเจอะเจอความเหงาอีกต่อไป

อยากหยุดเวลาไว้เแค่นี้
หยุดความรู้ที่ดีๆ ไม่ให้ให้แปรผัน

คนที่เราไม่ต้องสร้างโลกใบใหม่ อะไรทั้งนั้น
คนที่มองเราจากข้างในกัน ก็ถือว่าใช้ได้
คนที่คุยกันรู้เรื่อง และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างเข้าใจ
และเป็นเพียงคนเดียวที่เรารู้สึกว่าหัวใจทำหน้าที่ดีพอ



ไม่ขอ..เป็นคนที่เธอต้องคิดถึง
แต่ขอ..เป็นคนหนึ่งที่คอยเธอถามหา
ไม่ขอ..เป็นคนที่อยู่กับเธอตลอดเวลา
แต่ขอ..เป็นคนที่เธอเห็นคุณค่าทุกเวลาที่หายใจ

เธอคงรู้สึกสัมผัสได้ด้วยใจ
คงไม่ต้องบอกใช่มั้ย
ว่ายังไง ยังไง...ก็เป็นห่วงเสมอและคิดถึงเธอ

มันมากกว่า..ความห่วงหา
ในหัวใจ..คนไกลตายังคงใกล้
อยากบอกเธอ..ทุกถ้อยคำในหัวใจ
แต่ไม่อาจบอกอะไร..มากไปกว่าถ้อยคำง่ายๆ.. 
       "คืดถึงเธอทุกเวลา"    
   

วันจันทร์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ส่วนหนึ่ง..ลมหายใจ...

จงทำอะไรที่เกิดจากใจ เวลาที่เธอได้ทำอย่างนั้นแล้ว 
เธอจะเกิดความอิ่มเอมใจ เธอจะไม่อยากได้ของคนอื่นอีก
ตรงกันข้ามเธอจะรู้สึกเต็มตื้นกับสิ่งที่ได้กลับคืนมา.

เวลายิ้มให้เธอ                                                                                           จะส่งยิ้มให้กันทุกวันไหมนะ :-O
ฉันยิ้มให้ตัวเองด้วย                                                                                 แต่ฉันมีให้ทุกวัน


ตราบใด..ที่ฟ้าย้งคู่กับตะวัน
ขอยืนยันฉันมีเพียงเธอเท่านั้นในวันนี้
ไม่ว่าจะกี่ร้อย ความห่าง หมื่นพันระยะทางมากมี
ถ้าถามหัวใจฉันกี่ที..กี่ที คำตอบที่มีก็เป็นเธอ

 จากใจ..สู่สายใย..ความคิดถึง
สู่ความรู้สึกหนาวซึ้งโปรดรักษา
แม้ด้อยค่าแต่ล้นหลามมากราคา
คือคำว่า..คิดถึง..สู่บึ้งใจ
 

หัวใจร่ำ..รอนรอนตอนคิดนึก
ความรู้สึก..ปลดปล่อยให้ลอยแคว้ง
สู่ห้วงหาว..พราวฝันอันวังเวง
แว่วเสียงเพลง..เหน็บหนาวยิ่งร้าวรอน


ผ่านอ้อมกอดแห่งขุนเขา..ในเงารัก
โปรดตระหนักว่าคิดถึงอยู่เสมอ
แม้ไม่เคยบรรจบและพบเจอ
มาออดอ้อนพร่ำพร้อ..ขอเธอฟัง

ฉันเก็บรักษากระดาษแผ่นเล็กเล็ก ที่มีลายมือเธอ                       ฉันก็เก็บทุกรายละเอียด
ราวกับนักโบราณคดีรักษาคัมภีร์โบราณ                                  ที่เป็นเธอเช่นกัน

อย่ามองว่า..การจากลา..ว่าทำร้าย
ตรงกันข้าม..มันท้าทายความห่วงหา
ว่าเมื่อเรา.ห่างไกลไปสุดตา
ความผูกพัน..จะมีค่าหรือเปลี่ยนไป
ในที่สุด..จุดจบของบางอย่าง
ก็เป็นจุด..เริ่มสร้างบางสิ่งได้
จุดจบของ..การพบกันคือการไกล
ก็เริ่มสร้าง..ความห่วงใย..ได้พร้อมกัน

ยังมีใครที่คิดถึงจากหนึ่งฟ้า
เรียงร้อยมา..มอบให้เธอ เสมอใกล้
หากวันนี้..ร้อนหนาวร้าวเพียงใด
ที่ตรงนี้..มีความห่วงใยมอบให้เธอ

ขอบคุณความรู้สึกดีดีที่มีให้
ขอบคุณ..ความห่วงใยที่เธอนั้นมีให้มา
ขอบคุณ..ทุกสิ่งทุกช่วงวันเวลา
ที่ทำให้..ฉันดูมีค่าเมื่อ..มีเธอ



วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555

The truth of life..

ว. วชิรเมธี
Live with happiness
 
Creative Commons License
ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า 3.0 ประเทศไทย.